• Woubrugge – Aarlanderveen Veteranen

    12 okt 2020
  • Inmiddels al een ruime week geleden (zaterdag 3 oktober) hadden de omstandigheden alle ingrediënten van een verloren middag: het regende, een stevige wind waaide, we moesten spelen op kunstgras en het sportpark van Woubrugge leek wel uitgestorven door de COVID-maatregelen die in die week in gingen. Gelukkig zijn wij het wel gewend om zonder publiek te spelen, maar na de glorieuze thuiswedstrijd van de week ervoor, onder zomerse omstandigheden met redelijk wat publiek, leek wel uit een ander tijdperk. Alsof je eerst afgezet wordt in een limousine en dan in het donker alleen naar huis moet fietsen met een slag in je wiel en geen verlichting op een donkere polderweg met de hele weg tegenwind, dat gevoel.

    In de wedstrijdselectie ontbraken Sofa en Karel, maar laatstgenoemde was ondanks zijn blessure wel fit voor de rol van vlaggenist en als vervangers waren Bennard en Jos opgeroepen. Voor statistici onder ons: het moet voor het eerst zijn dat een tegenstander drie weken later met ons meedoet en voor degene die Jos een beetje kent, je kunt hem maar beter in je ploeg hebben dan in je nek.

    Op deze eerste echte herfstzaterdag begonnen we toch met vertraging, want de scheids was verlaat. Na het vinden van een invaller kon pas rond 15:20 uur worden afgetrapt, dat kon er dan ook wel bij. Ja, als je uit tegen Woubrugge moet spelen weet je in ieder geval dat er veel strijd wordt geleverd en dat de tegenstander toch een ander spelregelboek van de KNVB heeft gekregen dan ons exemplaar. Ook daar werd het randje opgezocht, maar voor @ppie was het de wedstrijd van het jaar.

    Na het beginsignaal was wel duidelijk dat wij de voetballend betere partij waren en Woubrugge liep vooral achter ons aan, maar dat leidde nog niet tot echte kansen. De eerste opwinding ontstond toen Jos tegen de spits van Woubrugge aanliep en de scheids toch wel terecht voor een strafschop floot, overigens de enige keer in deze wedstrijd dat wij uitdeelde. Dat je een strafschop heel slecht kan nemen en toch kan scoren bleek nadat Smollie naar de goede hoek dook, maar de bal al voorbij was en deze door zijn benen miraculeus binnen ging. 1-0 achter en dat is dit seizoen voor het eerst. Dit moest het signaal zijn voor het opstropen van de mouwen, maar het harde spel van Woubrugge zorgde ervoor dat je je eerst voor je eigen veiligheid behoedde en dan pas voor de bal ging. Maus werd slachtoffer hiervan, want hij werd door de spelmaker, die Maus in zijn zak had, vanachter neergehaald met gestrekt been. Oké, hij speelde ook de bal, maar Maus had bijna in Leiderdorp gelegen.

    Zo werd het een eerste helft die zich aanpaste aan de weersomstandigheden en we hadden nog geen echte kans gehad toen Panna de gelijkmaker leek te maken, maar hij werd geduwd en de scheids floot ook hier voor de directe vrije trap in de zestien. De penaltycarrousel was inmiddels helemaal rond gegaan, dus na twee jaar stond Jan van Rooy weer bovenaan. Vrijwel het hele elftal stelde zich vast op eigen helft op en Jan schoot de bal als vanouds in het zijnetje en derhalve werd de ruststand 1-1.

    Nadat we buiten, half schuilend onder de dug-out, een bekertje limonade hadden genuttigd was de belangrijkste wissel uitgevoerd: de originele scheids was inmiddels gearriveerd en dit was een bekende, namelijk van de scheidsrechters-tweeling uit Driebruggen en die floot volgens het KNVB regelboek.

    Na de matige eerste helft van ons, was de tweede helft iets beter en na een 20 minuten was het GertAz die zijn kater van vorige week van zich afspoelde en de bal vanaf de zestien als een streep langs de verbouwende keeper schoot: 1-2. Hierna kwam onze sterkste fase met kansen voor Panna, Jan van Rooy en de grootste voor GertAz voor open doel, maar hij schoot de bal met zijn linker op de paal terwijl het met rechts een zekere goal had geweest. Gelukkig viel deze toch, want Panna schoot een vrije trap van zo’n twintig meter hard over de gladde ondergrond en liet de prima keeper van Woubrugge lossen en Jan van Rooy, niet in buitenspel, tekende voor de 1-3 ondanks een vlaggende grensrechter, maar de scheids was echt onpartijdig en keurde de goal goed. Het laatste kwartier kwam de thuisploeg toch opzetten, maar de linksbuiten van Woubrugge, die de hele middag elke voorzet vloekend over de achterlijn had geschoten, raakte de bal wederom niet goed. Hij zeilde nu over Smollie heen en ging via de binnenkant van de verre paal binnen: 2-3.

    In het slotoffensief was het toch lekker dat Jos meedeed, want ieder duel en ieder duel daarna won hij en had dan ook een grote bijdrage in de zege. Die zege kwam niet echt meer in gevaar en om klokke 17:00 uur mochten we naar goed Woubrugs gebruik onze eigen meegebrachte bierblikken nuttigen en opwarmen bij een heerlijk warme douche.